Józefa Franciszka Joteyko (ur. 29 stycznia 1866 w Poczujkach koło Kijowa, zm. 24 kwietnia 1928 w Warszawie) – polska psycholożka, pedagożka, fizjolożka, współorganizatorka pedagogiki specjalnej w Warszawie.

To Polka z panteonu nauki, której życie i praca łączą Belgię  i Polskę .

Była przewodniczącą belgijskiego Towarzystwa Neurologicznego oraz wielokrotną laureatką paryskiej Akademii Nauk.

Studiowała w Genewie, Brukseli i Warszawie.

Od 1898 roku pracowała w  Instytucie Fizjologicznym w Solvaya w Brukseli nad problemami fizjologii, a później na uniwersytecie brukselskim, gdzie prowadziła zajęcia z psychologii eksperymentalnej. Joteyko zajmowała się tam w szczególności fizjologią pracy, zdefiniowała prawa fizjologiczne dotyczące zmęczenia. Od 1902 r. pracowała jako fizjolog w Laboratorium Energetycznym Solvaya. W roku 1909 została wybrana jako jedyna kobieta do komitetu organizacyjnego, szóstego Międzynarodowego Kongresu Psychologii Fizjologicznej organizowanego w Genewie. W latach 1906-1914 wykładała psychologię pedagogiczną w seminarium nauczycielskim w Mons oraz Charleroi. Od 1916 była wykładowcą pedologii i psychologii eksperymentalnej na Sorbonie, gdzie przyjęto ją w poczet wykładowców paryskiego College de France, a od 1918 roku na uniwersytecie w Lyonie. Od 1926 wykładała psychologię pedagogiczną i pedagogikę eksperymentalną w Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Jej dorobek obejmuje ponad 260 prac naukowych.

Postać to nieco zapomniana niestety. Szczególne podziękowania zatem należą się pani Grażynie Prawdzie, ówczesnej Ambasadorowej RP przy UE, która odkryła dla nas Józefinę Joteyko – patronkę naszej nagrody.